در اوت ۱۹۴۹، مجله لایف با تیتری بزرگ این سوال را مطرح کرد: «جکسون پولاک: آیا او بزرگ‌ترین نقاش زنده ایالات متحده است؟» این فیلم نگاهی دارد به زندگی مردی خارق‌العاده؛ هنرمندی که به درستی او را «هنرمندی متعهد به پنهان‌کاری، ستاره‌ای که هیچ‌کس او را نمی‌شناخت» نامیده‌اند. پولاک در حالی که با تردیدهای درونی خود دست‌وپنجه نرم می‌کرد و درگیر کشمکشی تنهایی میان نیاز به ابراز وجود و تمایل به دوری از دنیا بود، در مسیر فروپاشی قرار گرفت.

در دهه ۱۹۸۰، کیت هرینگ مسیر جدیدی را در گالری‌ها و کلوب‌های شبانه هنری مرکز شهر نیویورک هموار کرد. هرینگ که سرکش و نابغه بود، تصمیم گرفت هم در داخل و هم در خارج از دنیای رسمی هنر فعالیت کند. او با الهام از فضای گرافیتی شهر، متروها، برزنت‌ها و دیوارهای نیویورک را به بوم نقاشی خود تبدیل کرد. این مستند بلند جدید، آرشیوهای خیره‌کننده و موسیقی متن پرانرژی را با روایت‌های صمیمانه و بی‌پرده از زبان خود هرینگ ترکیب می‌کند. این فیلم داستان فوق‌العاده هنرمندی را روایت می‌کند که با انرژی بی‌پایان در دوران ضد انقلاب اجتماعی، فرهنگی و سیاسی دهه ۱۹۸۰ زیست و خلق کرد.

پرتره‌ای از کیت هرینگ، هنرمند نیویورکی. این فیلم به هرینگ به عنوان یک الگوی هنری نگاه می‌کند؛ البته به خاطر استعداد خارق‌العاده‌اش، اما همچنین به خاطر اشتیاق واگیردارش به زندگی که او را همان‌قدر که متعهد به نقاشی‌هایش می‌کرد، به فعالیت‌های اجتماعی و آموزش به کودکان نیز پایبند می‌ساخت.